بايگانی در دسته ‘کسب و کار’

نام تجاری: استیک مینو
مواد اولیه: آرد گندم – روغن نباتی (سویا، پنبه دانه، آفتابگردان) – نشاسته – عصاره مالت – نمک طعام – بیکربنات آمونیوم – مخمر
چوب شور از جمله فرآورده های آردی است کـــــــــه به روش پخت در آون تولید شده و در فرآیند آن از تخمیر استفاده می شود و بافت آن شبیــــه به کراکـــر می باشد. این تخمـــیر باعـــث بهبود بافت، طعم و حجم محــصول می شـــود.
نوش جان

شرکت مهندسی مطالعاتی نوسان پرداز شرکتی بود که من به مدت شش بعلاوه یک ماه براش کار کردم.
به مدیریت مهندس محمد سیفلو.
بعد از عید بود که من دنبال کار می‌گشتم و خیلی جاها رزومه فرستاده بودم و مراجعه کرده بودم.
هم دنبال کار طراحی می‌گشتم هم برنامه‌نویسی.
بالاخره یک روز جمعه یک آدم ترک به من زنگ زد. قرار شد همون روز عصر برم شرکت.
وقتی رسیدم با یک خونه کلنگی و سوت و کور مواجه شدم ولی نترسیدم.
با مهندس پای یک میز نشستیم و صحبت کردیم. حقوق پیشنهادی من 400 بود و حقوق پیشنهادی مهندس 300، قبول کردم.
درخواست قرارداد کتبی کردم چون احساس خوبی نسبت به قراردادهای شفاهی نداشتم.
در مرحله گذار از شفاهی به کتبی بودیم که مهندس از کار من خوشش اومد و حقوقم رو کرد 310.
به این ترتیب من مشغول به کار شدم، اما بعد از یک ماه به علت اقدام برای معافیت کفالت (که آخرش هم به نتیجه نرسید) و همین‌طور نارضایتی از میزان حقوق و نیز پایان قرارداد یک ماهه، از اونجا اومدم بیرون.
یک ماهی مشغول امورات معافیت و دنبال کار گشتن بودم.
اواخر خرداد مشغول یک کار شدم با حقوق ماهی 270 تومان.
سه روز اونجا کار کرده بودم که مهندس تماس گرفت و با وعده و وعید، من رو به کار دعوت کرد.
به سر کار قبلی برگشتم با حقوق ماهی 330 تومان و شرط افزایش حقوق در صورت آموختن ویژوال سی پلاس پلاس.
ماه بعد حقوقم به 360 و بعدش به 390 ارتقاء پیدا کرد. البته وقتی که برگشتم صحبت از این بود که حقوقم به 400 برسه ولی موقع عقد قرارداد، شد تا 390.
شش ماه گذشت و به آخر آذر و اول دی که موقع اعزام من بود نزدیک شدیم و موقع تسویه حساب.
من تا به اون لحظه تمام سعی‌ام این بود که کارم رو به بهترین نحو انجام بدم و به همین خاطر بعضی وقت‌ها مورد سرزنش همکاران قرار می‌گرفتم.
به هر حال وقتی موقع تسویه حساب شد، دیدیم که مهندس کلی جریمه تاخیر برای من حساب کرده و می‌خواد از دادن حق عیدی و حق سنوات به من خودداری کنه!
این بود که بحثمون شد و من مصر به گرفتن حقوقم بودم و مهندس مصر به اینکه حقوقم رو نده!
البته روی جریمه تاخیر بحثی نداشتم، ولی روی عیدی و سنوات تاکید داشتم.
طبق قانون کار، میانگین حقوق این شش ماه تقسیم بر دو به عنوان عیدی و
میزان آخرین حقوق تقسیم بر دو به عنوان حق سنوات به من تعلق می‌گیرد.
البته مورد دیگه‌ای هم هست به نام بن خوار و بار کارگری که ماهی ده هزار تومانه که تا به حال به من پرداخت نشده.
تقریبا می‌تونم بگم مهندس به هر دری زد که من رو از گرفتن حقوقم منصرف کنه:
من قانون رو قبول ندارم!
هر کسی از اینجا رفته این چیزا (عیدی و سنوات) رو نگرفته!
تو قرارداد ذکر نشده و تو هم امضاش کردی!
من به این چیزا اعتقاد ندارم!
من بهت خیلی محبت کردم!
اگر شکایت کنی، اینقدر روندش رو طولانی می‌کنم که خودت منصرف بشی!
اگر شکایت کنی، قراردادمون باطل میشه و حقوقت از حداقل حقوق وزارت کار (یعنی حدود 270) حساب میشه!
عرف شرکت ما نیست که به کسی عیدی و سنوات بدیم!
تو قرارداد ذکر شده که عیدی با یک ضریب توسط کارفرما مشخص میشه، من اون ضریب رو صفر در نظر می‌گیرم!
منظور من از عبارت حقوق توی قرارداد شامل این مزایا هم بوده!
اگر بخواهیم به کسی عیدی بدیم، آخر سال بهش می‌دیم!
توی قرارداد اومده که مرجع رسیدگی به اختلاف من و شما، قوه قضاییه است و تو نمی‌تونی بری به وزارت کار شکایت کنی!
اگر هر کس دیگه غیر از من بود، شاید با یکی از همین دلیل‌ها قانع میشد و از گرفتن حق خودش منصرف می‌شد.
اما استدلال‌ها و اصرار من و آگاهی و اشرافم به قانون، مهندس رو مستاصل کرد!
در نهایت به توافق رسیدیم که یک قرارداد صوری بنویسیم که مثلا من تا سه ماه دیگه به صورت ساعتی اونجا کار می‌کنم و مهندس در پایان این سه ماه عیدی و سنوات من رو محاسبه و پرداخت کنه.
من در عین حال که این قرارداد صوری رو قبول کردم اما یک امتیاز گرفتم، اینکه مهندس جریمه تاخیرهای من رو ببخشه و مهندس هم قبول کرد.
وقتی بعد از سه ساعت جر و بحث و داد و بیداد به این نتیجه رسیدیم، من گفتم که اینطوری نمی‌شه و باید این قرارداد ما به صورت کتبی باشه و نسخه اولیه رو تهیه کردم و به مهندس دادم که تا فردا روش فکر کنه.
فرداش رفتم شرکت. دیدم خانم مهندس (که در اساسنامه شرکت عنوان رئیس هیئت مدیره رو داره) داره جریمه تاخیرهای من رو محاسبه می‌کنه!
بهش گفتم که با مهندس توافق کردیم که جریمه‌ها رو در نظر نگیره ولی خانم مهندس زیر بار نرفت.
این شد که فهمیدم مهندس قرار شفاهی شب قبلش رو زیر پا گذاشته و تحت تسلط زنشه!
بنابراین مهندس مجبور شد که قبول کنه به قانون عمل کنه و حقوق من رو کامل پرداخت کنه!
البته یک هفته وقت خواست تا بررسی کنه که چه مزایایی به من تعلق می‌گیره! (مثلا خبر نداره! موقع بحث می‌گفت که کل قانون رو حفظه، ولی وقت پرداختش که میشه، خبر نداره!)

امروز هم تقریبا مثل روزرهای قبل بود.
امروز هم یک سری به دانشگاه شریف رفتم تا دستگاه ها رو تست کنیم. اما وقت نشد و موند برای بعد.
دو سه تا استاد اونجا بودن که مدام از یک سری از دستگاه های ما اشکال می گرفتن.
من هم که چیزی سر در نمیاوردم، چون سوالها و اشکالاتشون تخصصی بود و با رشته من تناسب نداشت.
خلاصه کلی با تمسخر از دستگاه ها ایراد گرفتن.
اما وقتی بحث برنامه و کامپیوتر و اینا شد حسابی تلافی کردم و تو دلم بهشون خندیدم.
یه حرفایی میزدن که معمولی ترین کاربر کامپیوتر هم نمیزنه از این حرفا.
مثلا یکی شون میگفت هایپر ترمینال مثل هایپر لینک میمونه!
یکی دیگه میگفت برنامه رو روی سرور نصب کنیم بقیه استفاده کنن!
خلاصه دلم خنک شد!

دیشب یکی از دوستام بهم تک زد. دلم براش تنگ شده بود، آخه خیلی وقته ندیدمش.
از ساعت 12 اسمس بازی مون شروع شد و تا یک و نیم اینطورا طول کشید.
من وقتی خوابم بیاد یک دفعه دشارژ میشم و خوابم میبره
حتی شده دستم رو دکمه سند میمونه و اسمسی که نوشتم رو سند نمیکنم!

امروز من و مهندس فاریابی رفتیم دانشگاه صنعتی شریف تا دستگاهی رو که ساختیم تحویل بدیم و ختم به خیرش کنیم.
داخل پرانتز بگم که مهندس ف مهندس الکترونیکه و به نظر میاد از اون باسوادهاش باشه، چون طراح چند تا از همین دستگاه‌هاییه که تو شرکت ساخته شده.
قصد ادامه تحصیل تو کانادا رو داره و تازگی امتحان زبانش رو داده و منتظر نتیجه است تا بقیه کارهاش رو بکنه و بره.
قبل از این یک مهندس الکترونیک دیگه هم می‌شناختم به نام مهندس محمدی استاد آزمایشگاه میکروکنترلر خودم هم بود.
و استاد راهنمای رباتیکمون. اون هم می‌خواست بره خارج، اما … اما عشق و عاشقی و …. ازدواج کرد و موندنی شد.
امیدوارم این مهندس ف به چیزی که می‌خواد برسه.
خب دیگه از پرانتز خارج میشم.
ما دستگا‌ه‌ها و برنامه‌ها رو setup‌ کردیم ولی کسی نبود که از ما تحویل بگیره، موند برای فردا.
وقت ناهار که شد یکی از استادهای آزمایشگاه اونجا معرفت به خرج داد و کارت غذاش رو به ما داد که بریم روزفروش غذا بگیریم و بخوریم و به خاطر ناهار برنگردیم شرکت. از دوستش هم خواست که کارت غذاش رو بده به ما. و دوستش هم با کمال میل این کار رو کرد.
خوشبختانه کارتش عین کارت خودم تو دانشگاه بود. وقتی رفتیم که غذا بگیریم دیدیم که کارت دوستش شارژ نداره. بنابراین برگشتیم و کارتش رو پس دادیم. جالب اینجاست که وقتی بهش گفتم نتونستیم ناهار بخوریم گفت می‌دونستم که شارژ نداره! احتمالا این رفیق ما فکر کرده ما میخوایم با نشون دادن کارتش غذا بگیریم!!
حیف شد که تو سلف دانشگاه شریف ناهار نخوردیم چون می‌خواستیم تو رزومه‌مون ناهار خوردن در سلف دانشگاه شریف رو اضافه کنیم!

امروز برنامه‌ای که دیروز درباره‌اش نوشتم به عالی‌ترین سطح خودش رسید.
قراره شنبه بریم به دکتر تحویلش بدیم. این دکتر، دکترای برق داره و خیلی به ما گیر میده.
البته بنده خدا حق داره، چون مهندس دیر من رو استخدام کرد و دیر برنامه رو به من سپرد.
چون به من اعتماد نداشت، البته من هم نگفته بودم که چه پسر خوبی هستم.
اما به هر حال حالا حتما خیلی خوشحاله که کارمندی مثل من داره.
این رو میشه از افزایش حقوق‌هاش و بخشیدن جریمه‌هاش به خوبی فهمید.
البته من هم کار تو این شرکت رو دوست دارم، ‌ولی به نظرم می‌تونم جای دیگه مفیدتر باشم و جای پیشرفت بیشتری داشته باشم و حقوق بیشتری هم بگیرم، مزایای بیشتر، محیط کار بهتر و همکاران محترم‌تر هم چیزهای دیگه‌ای که اطمینان دارم جای دیگه راحت‌تر به دست میارمشون.

زیاد اینجا موندنی نیستم، چون سربازی‌ام تو راهه و باید کم کم کچل شم.
الان موهام بلند و فر شده و می‌خوام تا سربازی کوتاهش نکنم و فقط مرتب نگهش دارم.
یک بار دیگه هم این تصمیم رو در اسفند پارسال گرفتم، اما از بس ما رو علاف کردن، مجبور شدم برم بزنم.

دیروز یکی از بچه‌های دانشگاه اومده بود اینجا برای استخدام.
ماجرا از این قرار بود که بعد از اینکه ما آگهی استخدام دادیم، چند نفری برای ما رزومه فرستادند، یکی از اونها نوشته بود که دانشگاه آزاد همدان کارشناسی کامپیوتر خونده، اسمش رو به یاد نمی‌آوردم اما حتم داشتم که من رو می‌شناسه، آخه من آدم معروف و فعالی بودم تو دانشگاه.
به هر حال اومد و من که مسئول استخدام کامپیوتری‌ها هستم باهاش صحبت کردم.
حقوق زیاد می‌خواست و ما به تازه‌کارها زیاد حقوق نمی‌دیم.
قرار شد هر دو طرف بیشتر فکر کنن.
فکر کنم امکانش باشه که بیاد اینجا کار کنه.

خدا به همه جوون‌ها، مخصوصا آقاپسرهای گل که مسئولیت زندگی به دوششونه، کار و خونه و ماشین و زندگی و زن و بچه خوب بده!
ان شاء الله

تقریبا کار برنامه‌ای که برای دانشگاه شریف می‌نوشتم تموم شد.
مونده فقط یک اشکال‌گیری جزئی دیگه و تموم.
تا چند ماه پیش من حتی این زبان برنامه‌نویسی رو هم بلد نبودم، اما به لطف شرکت مهندسی مطالعاتی نوسان پرداز به سمتش رفتم و حالا برنامه‌های شرکت رو من می‌نویسم.
در این میان یک سری مسائل جالب هم به وجود اومد.
منجمله اینکه چون بخشی از دستگاه با آی‌سی avr کار می‌کنه، بعضی وقت‌ها باید برنامه سمت آی‌سی رو هم تغییر می‌دادم.
مدیرمون که نمی‌دونست من با برنامه‌نویسی میکروکنترلر هم آشنایی دارم، بهم اعتماد نمی‌کرد که برنامه رو بده دستم که تغییر بدم!
اما حالا برنامه هر دو سمت رو خودم می‌نویسم، ‌البته هنوز هم کسی خبر نداره که من قبل از این تا چه حد با آی‌سی و میکروکنترلر کار کردم.
دوست ندارم تو شرکت بپیچه که من چنان بودم و چنین بودم!
یکی از علت‌هاش اینه که شاید کسی باور نکنه! یا شاید فکر کنن می‌خوام خودم رو بزرگ کنم! یا شاید هم باعث شه از خودشون یا از من بپرسن پس من چرا اومدم اینجا کار می‌کنم!

دانشگاه صنعتی شریف، معتبرترین یا شاید یکی از معتبرترین دانشگاه‏های کشور ما و شاید خاورمیانه است.
از این رو ورود به آنجا و تحصیل در آن زیر نظر برترین اساتید کشور و در مجهزترین آزمایشگاه‏ها یکی از آرزوهای بسیاری از جوانان است.
به همین دلیل دانشجویان و فارغ‏التحصیلان آنجا همیشه زیر یک ذره‏بین عمومی قرار دارند.
و کوچک‏ترین اشتباه آن‏ها اشتباهی غیر قابل باور و نابخشودنی تلقی می‏شود.
اما این دو مورد که به ذکر آن خواهم پرداخت، از جمله اشتباهاتی است که حتی از یک دانشجو یا فارغ التحصیل یا استاد معمولی هم بعید است.
قصه اول:
اخیرا در شرکت مهندسی مطالعاتی ما، یک مهندس جدید استخدام کردیم.
این آقا پسر، فارغ‏التحصیل مهندسی برق الکترونیک از دانشگاه صنعتی شریف (آریامهر سابق) و دانشجوی کارشناسی ارشد همین رشته در یک دانشگاه دولتی معتبر دیگر است.
همه ما با موتورهای دی‏سی (مشابه آرمیچر) کار کردیم و با برق شهر نیز آشنایی داریم و می‏دانیم که برق شهر، 220 ولت ای‏سی است.
نمی‏دونم بر اساس کدوم آموخته‏ها این آقا مهندس ما یک موتور دی‏سی 12 ولت رو به برق شهر وصل کرد!
فیوز پرید، ولی او همچنان متوجه نشده بود. هر چه کردیم فیوز وصل نشد، چون موتور دی‏سی مذکور هنوز در مدار قرار داشت.
بعد از خاموشی نیم ساعته و بیکار شدن بیست نفر از پرسنل، اشکال پیدا و مهندس قصه ما اخراج شد!
البته خدا رو شکر، موتور دی‏سی نسوخت، چون در مدارش یک فیوز محافظ داشت.
قصه دوم:
این رو دیگه خیلی ساده تعریف می‏کنم.
دکتر قاضی‏زاده (نام مستعار)، دکترای برق قدرت از دانشگاه صنعتی شریف دارد و هم‏اکنون در همانجا مشغول تدریس است.
ایشان مسئول تحویل گرفتن دستگاه‏های آزمایشگاه ماشین‏های الکتریکی از شرکت ما برای دانشگاه صنعتی شریف است.
چند روز پیش پس از تاخیر چند روزه در تحویل یکی از دستگاه‏ها با شرکت تماس گرفت و امر فرمود که در صورتیکه دستگاه مورد نظر تا موعد مقرر آماده نمی‏شود، وجه آن از مبلغ قرارداد کسر شود و بقیه دستگاه‏ها زودتر تحویل شود.
اما ماجرا اینجاست که ایشان می‏خواست بابت هر دستگاه مبلغ سه میلیون تومان از قرارداد ما کسر کند.
این امر مدیر عامل شرکت ما را به شدت برآشفت و روی روحیه سایر کارکنان نیز تاثیر منفی بسیاری گذاشت.
اما پس از بررسی حسابداری مشخص شد که این دکترای برق قدرت، این استاد دانشگاه صنعتی شریف، مبلغی را که به ریال بوده، به تومان محاسبه کرده! و عجیب اصرار ایشان بر صحت و درستی حرفشان بود.
جای تعجب بسیار اینکه با این حساب آقا دکتر قصه ما، بیش از هشتاد درصد مبلغ قرارداد به فقط هفت درصد دستگاه‏ها تعلق می‏گرفت.
البته ایشان از جایی اخراج نشد و همچنان به امر تدریس مشغول است.