این هم عکسی از طرح چاپ شده روی قاب دی وی دی:

کار قبلی رو هم ول کردم که برم پی کارهای سربازی و همین طور دنبال کار بهتر هم میگردم.
بازار کار الان میطلبه که یکی دو ماهی حتی شده به قیمت سرگردونی و بی پولی آدم وقت بذاره و کار یاد بگیره!
رقابت سنگینه و من هم هیچ چی بلد نیستم.
بنابراین پیش به سوی اهداف عالی (یا هدف والا (به تعبیر فیلم افسانه جومونگ))
راستی صحبت جومونگ شد، جدیدا این روزنامه ها و اینترنت و مابقی ارباب رسانه، خیلی از مردم انتقاد میکنند که چرا میشینن جومونگ رو نگاه میکنن و دنبال اسطوره های ملی خودمون نیستن! در جواب این آقایون (و احیانا خانومها) یک ضد نقد عرض کنم که آقا جان (و احیانا خانوم جان) فیلمی ساخته شد و ما ندیدیم؟!
یه فیلم ساختن که گند زدن به هر چی اسطوره! نمیدونم اسم کارگردانش چی بود وگرنه حتما اسمش رو ذکر میکردم.
همون فیلمه که داریوش ارجمند هم نقش رستم (رستم؟!) رو توش بازی میکرد!
هر وقت کارگردانهای خوب ما فیلم خوبی ساختند، مردم هم استقبال کردند. مثل همین هزاردستان و دلشدگان و خیلی فیلمهای دیگه که مربوط به افتخارات گذشتگان (البته نه خیلی دور) ما میشدند. حتی همین فیلم بوعلی سینا که بسیار زیبا و تاثرگذار بود.
عکس: من و چند تا از دوستان خوب همکلاسی در کارگاه رباتیک دانشگاه، (به ترتیب از راست: حامد ویسی، رسول سبحانی، جمال ذوالحواریه، سعید کریمی)

صبح روز جشن برای تزیین سالن رفتیم اونجا، بعد قرار شد برای ناهار و حاضر شدن بریم خونه و دوباره ساعت 3 برگردیم. ساعت 3 که به تالار برگشتم تا آخرین کارها هم انجام بشه، دیدم که چند نفر غریبه از پله‏های مجتمع بالا و پایین میرن، خدا خدا کردم که یک وقت این یکی سالن رو هم به برنامه دیگه نداده باشن! خوب که نگاه کردم دیدم این چند نفر غریبه کت و شلواری خوش تیپ دوستای خودمن!!
وارد سالن که شدم، تعجبم مضاعف شد!! همه تیپ زده بودند و به قول معروف کولاک کرده بودند!!
فقط من بودم که هنوز کولاک نکرده بودم، من هم بعد از اینکه از کار گروهی بچه‏ها لذت بردم، لباس عوض کردم و در جمع حاضر شدم. صدای تبریک و تحسین و تشویق بود که می‏اومد. مهسا: “به افتخار آقای مدیر” و بعدش هم که همه دست زدند.

وقتی که مراسم اهدای لوح شروع شد، دفترهای یادمان در طرف دیگه سن بود و بچه‏ها یادشون رفته بود که بیارنش این ور و همراه لوح تقدیمش کنن. فروزان من رو صدا کرد و بعد از اینکه یک فحش خیلی بد به من داد، ازم خواست که دفترهای یادمان رو بیارم این ور.
من هم با کمک جمال این کار رو کردم.

قرار بود برای مسابقه عکس کودکی، سه عکس نشون داده بشه و اگر حداقل دو نفر پیدا شدند که این سه عکس رو درست حدس زدند، دو عکس دیگه هم نشون داده بشه تا برنده نهایی مشخص بشه، که با اشتباه ایمان هر پنج عکس با هم نمایش داده شد. با این حال باز هم برندگان زیادی داشتیم. که از اون بین برادر نساء برنده شد و عروسک رو تصاحب کرد. جشن که تموم شد امین خبر داد که هنوز هشتاد پیامک نخونده داره!!

وقتی فروزان اسم یکی از بچه‏ها رو جا انداخت، ترتیب اسلایدها بهم خورد، و قرار شد که آخر اسم‏ها دوباره اسمش رو بخونه! من به اتاق فرمان رفتم تا کنترل اوضاع رو به دست بگیرم. وقتی آخرین نفر هم صدا زده شد، باید عکس جامونده نمایش داده می‏شد، اما فایل فلش به هم خورد و اوضاع از کنترل خارج شد. تا فایل دوباره اجرا بشه و به آخرش برسه، زمان سپری شد و فروزان و پژمان هم بدون نمایش عکس‏هاشون لوح گرفتند.

مسئولین تالار موافق اجرای برنامه تار زدن حامد نبودند، چون حامد مجوز نداشت، اما بالاخره با پیگیری مادر حامد و زبون بازی خود حامد این امر صورت گرفت.

در پایان مراسم تعدادی از دفترهای یادمان که اضافه چاپ و آماده شده بود روی میز مونده بود که امین در شرایط رودربایستی بین استادها تقسیم کرد. حالا من موندم اگر استاد نظر بچه‏ها رو راجع به خودش بخونه، باز هم میاد دانشگاه درس بده؟!

حیفمون اومد که بادکنک‏ها رو به حال خودشون رها کنیم توی سالن، بنابراین همه رو آوردیم کنار خیابون ولی هر چی فکر کردیم نفهمیدیم باید چی کارشون کنیم؟! بنابراین کودکانه شروع به ترکوندن بادکنک‏ها کردیم!! چند ثانیه بیشتر طول نکشید تا چیزی از اونها باقی نمونده باشه!! کاش بدی‏ها هم به همین راحتی از بین می‏رفتند.

یک چیزی هست که خیلی دلم می‏خواست توی جشن اتفاق می‏افتاد، این که مادرم با دختر مورد علاقه‏ام صحبت کنه و نظرش رو نسبت به اون به من بگه! اما خب دختری که مورد علاقه من باشه وجود نداشت!!

ناراحت‏کننده‏ترین قسمت جشن برای من وقتی بود که مهسا بادامی بعد از خانم حکمی رفت پشت تریبون و به جای اینکه اسم من رو برای سخنرانی صدا کنه، برنامه بعد از من رو اعلام کرد!! و بدین ترتیب برنامه من حذف شده بود، چون نمی‏خواستم دیگران ناراحت بشن و یا خللی به برنامه وارد بشه و دسترنج خودم و بقیه نامطلوب بشه، تا آخر مراسم به طور جدی ناراحتی‏ام رو مطرح نکردم تا اینکه با دوستانم در شرکت علی سهرابی تنها شدیم و اونجا تا حدی ابراز ناراحتی کردم.

بعد از پایان جشن خیلی‏‌ها ازم تشکر کردند. درست بعد از عکس دسته جمعی که از روی سن پایین اومدم، سه نفر از خانوم‏ها اومدن جلو و خسته نباشید گفتند و تشکر کردند که یادم نمی‏ره. خیلی از خانواده‏ها هم که من نمی‏شناختم ولی اونها من رو می‏شناختند از من تشکر می‏کردند، و من “خواهش می‏کنم” می‏گفتم. بچه‏ها هم موقع خداحافظی “دستتون درد نکنه” می‏گفتند و می‏رفتند و خلاصه هر کس به طریقی مراتب قدردانی رو به جا می‏آورد. بعضی‏ها هم بعدا با پیامک و ایمیل و چیزهایی که تو وبلاگ‏هاشون نوشتن از جشن تعریف کردند و تشکر کردند:

سلام، جشن واقعا خوب برگزار شد و می خواهم از همه کسانی که برای جشن زحمت کشیدند تشکرکنم.
من که بعد از امتحانات به مسافرت رفتم و بعدش هم که گزارش کارآموزی و پروژه. و کلا دفتر یادمان از یادم رفت و دیر شد.
با آرزوی موفقیت برای همه شما.

به که جشنی بود! همه با همکاری و همیاری و هم قلبی و از اون ته ته معرفت و مرام کمک می‏کردند. باورم نمی‏شد اینقدر بچه‏ها هوای همدیگه رو داشته باشن.

جشن فارغ‏التحصیلی هم که به بهترین شکل و با زیبا ترین برنامه برگزار شد و باید بگم که واقعا ثابت کردند که مهندسی قبایی شایسته است بر قامتشون.

خیلی جشن زیبایی بود جای همتون خالی!

سلام، بابت همه زحماتی که برای جشن کشیدید ازتون ممنونم، خیلی عالی بود، از این بهتر نمی‏شد.

سلام، بابت تموم زحمت‏هایی که کشیدید وظیفه خودم دونستم که از شما و باقی دوستان تشکر کنم. دستتون درد نکنه، جشن عالی بود از هر نظر.
موفق باشید!

سلام، من هم می‏خواستم به نوبه خودم از برگزاری خوب جشن تشکر کنم.

آقای مهندس بی‏نهایت از زحمتی که کشیدید ممنون و سپاسگزارم. عروسیتون جبران کنم.

های! آقا واقعا سنگ تموم گذاشتین، دستتون درد نکنه، ایشالا جشن عروسیت جبران کنم.

های! عزیزم خیلی خوش گذشت، تو هم خسته نباشی.

سلام آقای زرین، خواستم بابت زحمت‏هایی که واسه جشن کشیدید ازتون تشکر کنم.

سلام، می‏خواستم واسه جشن تشکر کنم، خیلی زحمت کشیده بودین، به دوستانتون هم از طرف من خسته نباشید بگید.

سلام، خواستم از زحمات دیروزتون تشکر کنم و بهتون تبریک بگم چون جشن خیلی بهتر از اونی که فکر می‏کردم برگزار شد. ممنون!

سلام، خوب هستین؟ آقای داس زرین خواستم از زحماتتون تشکر کنم، جشن خیلی خوب بود، دستتون درد نکنه.

سلام آقای مهندس، خسته نباشید، می‏خواستم به خاطر زحمات و مدیریت خوبتون تشکر کنم. امیدوارم همیشه پرتلاش و سلامت باشید تا بقیه از وجودتون استفاده کنند.

سلام احمد جان، چی کار می‏کنی با زحمت‏های ما؟ خسته نباشین. دست شما درد نکنه. ایشالا عروسیت جبران کنیم (اگه دعوت شیم).

سلام، تبریک عرض می‏کنم، جشنتون خیلی عالی بود، همیشه به یادم می‏مونه، همیشه شاد باشید. بای!

سلام، یک تشکر ویژه واسه جشن دیروز، واقعا جشن عالی و خوب و با کلاسی بود. دستتون درد نکنه. ایشالا جشن کارشناسی ارشد همه با هم. از بقیه بچه‏ها هم تشکر کنید.