بايگانی در دسته ‘یادها و خاطره‌ها’

امیر کمالی دوست قدیمی پدرم بود.

من بخش یادها و خاطره‌ها رو نزدیک هشت ماه پیش با یاد او آغاز کردم.

اگر چه این بخش رونق زیادی پیدا نکرد، اما همون مطلب امروز برای من مهمترین مطلب وبلاگم شد.

امیر کمالی دوست صمیمی و قدیمی پدرم بود.

عکس بالا عکس دوران جوونی امیره.

از زندگی‌اش همین قدر می‌دونم که یک خواهر و دو تا برادر داشت که یکی‌شون تو جوونی از دنیا رفت.

بابام امروز می‌گفت که احتمالا اون خانومی که در سالهای پایانی زندگی امیر زنش شده بود، همونی بوده که به خاطر هم سال‌ها صبر کرده بودند.

امیر هم مثل پدرم اهل شعر و ادبیات و عرفان بود.

شاید دوستانی که همدان هستند یادشون بیاد راجع به کی صحبت می‌کنم.

از چهارراه تختی که می‌خوایم بریم به سمت میدون سنگ شیر، دست چپ اولین مغازه کپی و خدمات کامپیوتری.

البته امیر همیشه تو مغازه نبود.

بنده خدا این آخر عمری یک دختر دو ساله و البته کلی مال و اموال برای همسرش به یادگار گذاشت.

روحش شاد و یادش گرامی.

به عنوان اولین فصل از مجموعه به یک شخصیت دور می‌پردازم، کسی که خاطرات زیادی باهاش ندارم و اطلاعات من نسبت به اون خیلی محدوده.
بذار ببینم …. یک دختر خانومی از دانشگاه بود که یک بار به من سفارش یک برنامه پاسکال داد، فکر کنم مورد خوبی باشه! اما الان اسمش یادم نمیاد!
نه! بدون اسم که نمیشه! بذار یه نگاهی به موبایلم بندازم …. آهان! همین خوبه، یکی از دوستان قدیمی پدرم.
پس به نام خدا
امیر.ک اسم یکی از دوستان قدیمی پدرمه که سال‌های سال در دوران جوونی با هم دوست بودند و خاطرات زیادی با هم داشتند.
البته خاطرات اونها با هم، به خودشون مربوطه، من قراره از خاطرات اندک خودم با آقا امیر بنویسم.
یادم میاد سال‌ها پیش یک مغازه بقالی داشت، الان اون مغازه شده خدمات کامپیوتری و خودش و همسرش هم اونجا رو می‌گردونند.
امیر باید تقریبا هم‌سن پدر من یعنی حدود پنجاه ساله باشه. اما جالبه که بدونید همین دو سال پیش ازدواج کرد و تا قبل از اون زمان هرگز به ازدواج فکر نکرده بود.
امیر چهره‌ای خشت، قدی بلند، دستانی عظیم، صدایی کلفت و اما دلی مهربون داره.
سال‌ها پیش وقتی به تهران اومده بودیم و ساکن خونه جدید شدیم، امیر جهت تبریک به خونه ما اومد با یک تابلوی ساعت‌دار زیبا که هنوز هم به دیوار خونه ما آویزونهى البته الان یکی دو روزی میشه که این ساعت زیبا اصرار داره ساعت دو و نیم رو نشون بده!
دوران دانشجویی گاهی بهش سر می‌زدم، مخصوصا که مغازه کذایی درست در کنار ایستگاه مینی‌بوس سابق و اتوبوس و تاکسی جدید به مقصد دانشگاه قرار داشت؛ محل قرار ملاقات‌های به یاد ماندنی و خاطره‌انگیز. چهار راه تختی.
از خانواده‌اش هم فقط همین‌ها رو به یاد دارم که چند تا برادر داشت و احتمالا یک خواهر. فکر کنم پدرشون چندین سال پیش به رحمت خدا رفت و شاید علت ازدواج دیرهنگام امیر حمایتش از خانواده‌اش در نبود پدرش بوده.

می‌خوام یک مجموعه بنویسم که در هر فصلش به شرح خصوصیات اخلاقی، خاطرات و شرح حال یکی از آشنایانم بپردازم. مثلا در مورد یک همکلاسی یا دوست یا فامیل یا همسایه یا ….
به یاد دارم قبلا هم چنین مطالبی در وبلاگم نوشتم. حداقل دو بارش رو که خودم یادمه.
چند مسأله وجود داره که باید مد نظرم قرار بگیره.
یک سری مسائلی هست که اصلا قابل طرح نیست و جنبه درونی برای خودم داره.
مسائلی هست که طرح کردنش موجب تغییر شرایط کنونی زندگی ما می‌شه.
مسائلی هست که فقط بین من و شخص مورد نظر وجود داشته و اونها هم قابل طرح نیستند.
و اما یک سری رخدادها و واقعیات هست که ممکنه بیان کردنش شخص مورد نظر یا شخص سومی رو آزرده خاطر کنه.
این گونه موارد ممکنه به نظر من عادی و معمولی باشن، اما برای فرد دیگه‌ای از اهمیت ویژه برخودار باشه. اینجاست که کار مشکل می‌شه. یا باید از بخش عمده‌ای از مطالب صرف نظر کنم یا اینکه تهیه و تدوین اونها با نظر شخص مخاطب باشه.
شاید هم کار دیگه‌ای بکنم. این مجموعه رو در دو نسخه عمومی و خصوصی تهیه کنم.
و اما باید یک اسم مناسب هم برای مجموعه انتخاب کنم، کسی پیشنهادی داره؟