بايگانی در دسته ‘روزانه’

شنبه مراسم روز جوان در سازمان عقدتی سیاسی ارتش با حضور فرماندهان، افسران، درجه داران، سربازان و ریاست محترم سازمان و معاونین ایشان برگزار شد.

انصافا برنامه خوبی بود. من که بهم خوش گذشت به خصوص که دوستانم در کنارم بودند. افشین صادقی نیا (البته اگر بشه دوست نامیدش! )، محمد باقر مفیدی‌کیا (میم ب)، علیرضا تاجیک (فی‌الپرانتز)، حسین ضیا (شاعر دیکتاتور یا دیکتاتور شاعر)، محمد جواد سلیمانی (با صفا)، علی صفابخش (کیش)، رضوان اصغری (آشپز)، رضا حاجی‌یزدی (امید)، علی اکبر امیری (سعید)، هیربد سبحانی‌زاده (بازرگان)، سید مهدی حسینی (دوزال)، مجید ساکی (آجودان امیر سرهنگ)، محمد رضا محسنی (تهران شمال، شمال تهران)، رضا روستایی (بانک فیلم) و خیلی دوستان دیگه که الان اسمشون یادم نیست، اما حتما اگر پیش بیاد ازشون یادی می‌کنم.

کل مراسم توسط سربازها اجرا شد. شعر خوندن، آهنگ زدن، تقلید صدا و مداحی و جک و …

بعدش هم رئیس سازمان اومد سخنرانی کرد که شیرین‌ترین قسمت مراسم بود. اول گفت باز هم هر کی کاری بلده بیاد و انجام بده بهش مرخصی میدم. یه چند نفری اومدن و هر کدوم یه هفته‌ای مرخصی گرفتن. بعدش به مناسبت روز جوان به همه وظیفه‌ها سه روز مرخصی داد، که با اصرار بچه‌ها شد هفت روز برای تهرانی‌ها و ده روز برای شهرستانی‌ها (دست)

علاوه بر اینا به هر کدوممون یک کارت هدیه دادن که ده هزار تومن پول داره.

عکس یادگاری با رئیس سازمان هم بخش خوب مراسم بود. راستی یادم رفت بگم وقتی وارد ساختمون سالن شدیم حاج آقا آل هاشم هم دم در بود و با ما دست داد (یا شاید ما باهاش دست دادیم ).

با کیک و ساندیس هم پذیرایی شدیم و ساعت 11:30 رفتیم سر خدمتمون.

تا یادم نرفته اضافه کنم که مجری برنامه که از دوستای خودمون بود به نام افشین وکالتی، یک متن زیبا خوند که در ادامه مطلب آوردمش.

یک نکته هم در مورد اضافه خدمت سنواتی، که رییس سازمان دستور دادند یک ماه خدمت کسانی که مورد رضایت فرمانده باشند بخشیده شود! ‌ (این یک بند آیین‌نامه جدید است و نیازی به دستور نبود!)

بسم الله الرحمن الرحیم

خدا کند که جوانان ز حق جدا نشوند ———- به صحبت بد و بدخواه آشنا نشوند

سر عقیده‌ی خود پافشارند چو کوه ———– به سان کاه ز هر باد جابجا نشوند

سلام بر دوستان جوان هم‌فکر و همراهم، روزتان مبارک

حمد و سپاس خدای محبوب را سزاست که “جوانی” را آفرید که اگر “جوانی” نبود زندگی به آسمانی بی ستاره می‌مانست، به باغستان بی گل و گیاه و حیات بی آب و آیینه.

سلام اگرچه آرزوی شادابی و سلامت است اما در برابر جوانان، چیزی کم دارد؛ اما چه کنم که کلمات کم ظرفیتند، چه کنم که بال‌های حروف توان انتقال همه‌ی احساس‌ها و عواطف را ندارند.

عزیزان! مجال کم است و کارهای بر زمین مانده بسیار، نمی‌گویم ملتی و مملکتی که جهانی در انتظار شماست، تا با اندیشه‌های خلاق و دست‌های مبتکرتان آباد شود.

کمبودها و کاستی‌ها، چشمِ انتظار به دست های مبتکرتان دوخته‌اند؛ فسادهای اخلاقی، تربیتی، مالی، اداری و سیاسی همه در هراس از قهر بالقوه شمایند و از ظهور کارساز شما می‌ترسند.

مهیا شوید و خود را بسازید که شما شان نزول آیه پیروزی هستید و موفقیت، سرنوشتی است که بر پیشانی شما نوشته شده است، اگر به هوش باشید.

چون نامه جرم ما به هم پیچیدند ———- بردند و به میزان عمل سنجیدند

بیش از همه کس، گناه ما بود ولی ———- ما را به محبت علی بخشیدند

جوانی بهاران زندگانی و ازشمندترین هدیه‌ای است که روزگار تنها یک بار فرصت بهره‌گیری از آن را به آدمی می‌بخشد.

نشاط و شادابی، تحرک و قدرت و انگیزه‌های بلند رویش و پویش، میوه بوستان جوانی است.

جوانانی که از اندیشه و دانایی بهره‌ای دارند با قدر دانستن این فرصت، ره توشه‌ای از علم و حکمت و مکنت برای پس‌انداز سال های عمر خود فراهم می‌کنند، ولی جوانان غبار غفلت گرفته در روز بهره‌گیری، جز افسوس بهره‌ای ندارند.

در آسمان عمر، جوانی ستاره‌ای است ———– یک بار بیشتر نکند در جهان طلوع

چون اصل عمر توست بدان قدر و قیمتش ————- اصل از فنا شود نبری نفع از فروع

و در انتها

خمیده پشت از آن دارند پیران جهاندیده ———– که اندر خاک می‌جویند ایام جوانی را

وقتی دوستم داشت برام آب می‌ریخت، دو سه قطره ریخت روی گوشی‌ام.

درست روی صفحه کلیدش.

فورا گوشی رو برگردوندم و کوبیدمش به پام که آبی که روش ریخته بود، خارج شه.

اما گویا دیگه دیر شده بود!

چند تا از دکمه‌هاش از کار افتاده بود.

گوشی رو خاموش کردم تا باتری‌اش رو دربیارم و بذارم خشک شه.

بعد از مدتی که مطئمن شدم خشک شده روشن کردم، ولی رمز ورود رو نتونستم وارد کنم چون یکی از ارقام رمز یکی از دکمه‌ها بود که از کار افتاده بود!

تعمیرگاه اول: بیست و خورده‌ای خرج داره!

تعمیرگاه دوم: دوازده هزار تومن خرج داره!

تعمیرگاه سوم: تعمیرکارمون نیست!

تعمیرگاه چهارم: (درحال تماشای تلویزیون) فردا عصر بیا!

در حین مکالمات با تعمیرکارها فهمیدم که مدار زیر صفحه کلید سوخته و باید عوض شه.

به پاساژ علاءالدین رفتم.

مغازه اول: میشه 7000 تومن!

مغازه دوم: اصلش 6500 تومن فرعش 5000 تومن!

مغازه اول: 5500 تومن!

مغازه اول: میشه 5000 تومن!

مغازه اول: 4500 تومن!

در حین مکالمات با فروشندگان فهمیدم که فرع و اصل نداره و همه‌اش یکیه!

راستی اگر فرع و اصل هم داشته باشه، من از کجا بدونم که دارم فرعش رو می‌خرم یا اصلش رو؟!

خریدم 4500 تومن!

ولی پیچ‌گوشتی ستاره‌ای نداشتم که گوشی رو باز کنم!

مغازه اول: 4000 تومن!

بابت یک پیچ‌گوشتی!!!

مغازه دوم: 3000 تومن!

مغازه چهارم: ست کاملش رو داریم 4000 تومن!

پشیمان از پاساژ بیرون میام! از دست فروش کنار خیابون ست چهارتایی پیچ‌گوشتی ستاره‌ای رو می‌خرم 1500 تومن!

گوشی رو باز می‌کنم و قطعه معیوب رو عوض می‌کنم.

حالا گوشی‌ام درست شده و تجربه جدیدی کسب کردم.

انصاف، ثبات قیمت، صداقت، اهتمام به راه انداختن کار مردم در میان ما موج می‌زند!

نمایشگاه کتاب امسال هم خاطرات زیادی با خودش داشت.

منتظر نمایشگاه بودم تا کتابهای کنکوری ارشد رو بخرم.

شنیده بودم که به دانشجویان بن کناب میدن، 20 تومن می ریزی حساب، 40 تومن کارت کتاب می گیری، یعنی در واقع 20 تومن یارانه.

با چند تا از دوستای دانشگاهی ام تماس گرفتم تا اگر خودشون تمایلی به استفاده از سهمیه شون ندارند به من بدن. جور نشد.

تونستم از یکی از دوستای اینترنتی ام کارت کتابش رو بگیرم. از دختر عمه ام هم کارت ملی اش رو تا خودم برم بانک کارت کتابش رو بگیرم.

روش تهیه به این صورت بود که اینترنتی ثبت نام انجام میشد و بعد با کارت شناسایی به شعبه بانک صادرات مستقر در نمایشگاه مراجعه می کردی و کارتت رو می گرفتی. یک عابر بانک نو با موجودی 40 هزار تومن. خود شخص هم باید مراجعه می کرد.

من 4 یا 5 بار به نمایشگاه رفتم. دو بار برای بررسی کتابها و درآوردن لیست کتابهای مورد نیاز و دو سه بار برای خرید. همه اش رو هم با لباس نظامی رفتم که خودش کلی جالب بود.

روزی که رفتم تا کارت کتاب دختر عمه ام رو بگیرم خیلی بامزه بود. یه صف بود به چه طولانی. نزدیک هزار نفری تو صف بودن.

تو صف وایساده بودم که یهو یه پسری بین اون همه آدم اومد سراغ من و گفت آقا شما بن کتاب نمی خواین. خوب معلومه که می خواستم، اصلا برای همین صف وایساده بودم. بنده خدا بعد از کلی صف وایسادن و گرفتن کارت به این نتیجه رسیده بود که کتاب لازم نداره بخره.

کارتش رو به قیمت ازش گرفتم، بدون اینکه سود اضافه ای بدم.

دوباره صف وایسادم تا کارت دختر عمه ام رو هم بگیرم. تو صف حرف افتاد که کارت هر کس رو فقط به خودش میدن. اما من همچنان در صف بودم. تقریبا دو ساعتی شد و اگر کارت رو به من نمی دادن خیلی بد میشد. بالاخره وارد شعبه بانک شدیم و من به یکی از باجه‌ها مراجعه کردم، از شلوغی باجه و خستگی کارمند شعبه، نهایت استفاده رو کردم و کارت رو گرفتم. وقتی کارمند بانک متوجه شد خیلی کلافه شده بود ولی مجبور بود به خاطر اینکه مجبور نشه به درخواست بقیه برای گرفتن کارت کس دیگه جواب مثبت بده، زیاد سر و صداش رو درنیاره.

خلاصه با سه تا کارت کتاب رفتم به سراغ خرید کتاب و به واسطه لباس نظامی که به تن داشتم تخفیف‌های آنچنانی گرفتم.

اما حالا که به این کتابها و به تقویم نگاه می‌کنم می‌بینم که امکان مطالعه و به ذهن سپردن این همه کتاب نیست و ناامید از نتیجه هنوز گام در راه نگذاشته‌ام.

یعنی می‌تونم؟

امروز هم از خدمتم می‌نویسم.
باز هم صبح دیر رسیدم، چرا می‌گم باز؟ چون دیروز هم دیر رسیدم!
دیروز در حد پنج دقیقه و امروز ده دقیقه!
دیروز که دیر رسیدم، یکی از این مافوق‌ها (که البته فقط این دو سه روز اول خوب می‌تونه جولان بده، آخه هم درجه خودمه!) من رو تهدید کرد که به خاطر تاخیرم من رو بازداشت می‌کنه. (بازداشت چند نوع داریم، اینی که این منظورش بود این بود که ظهر بیشتر از بقیه نگهم می‌داره!) که البته این کار رو نکرد.
امروز وقتی دیدم به هر حال دیر می‌رسم، دیگه ریلکس بودم و با خیال راحت رفتم، بنابراین حدود بیست دقیقه دیر رسیدم، اما چون اون مافوقه که گفتم، بقیه بچه‌ها رو توجیه کرده بود و همه رفته بودند پی کار خودشون، من هم بدون هیچ مزاحمتی و هیچ توبیخی با خیال راحت رفتم سر کارم (یعنی سر بیکاری‌ام).
نتیجه: یا دیر نرید، یا حسابی دیر برید (البته نه اینقدر که دیگه از در هم راهتون ندن ها!!!)

نمی‌دونم ساعت چند بود که اومدن همه‌مون (وظیفه ها) رو صدا کردن که بریم ورزشگاه برای تشویق تیم فوتبال!
آسه آسه رفتیم و با یک سالن فوتسال شیک و پیک روبرو شدیم.
بزرگا (امرا و فرماندها) هم اومده بودند و حسابی جو می‌دادن. کل کل می‌کردن و تیم رقیب رو تهدید می‌کردن به اضافه خدمت و نگهبانی و …
بازی نسبتا قشنگی بود.
تیم رقیب ما قوی‌تر بود ولی ما تونستیم بازی رو به دو-دو بکشیم که در دقیقه آخر یکی دیگه خوردیم و بازی رو سه بر دو باختیم.
این وسط نمی‌دونم چرا دسته عینک من جدا شد و من دچار زحمت شدم و دیدن دو تا از گل‌ها رو از دست دادم، نه اینکه چشمم اصلا نبینه! به خاطر اینکه رفته بودم کنار زمین تا یه جوری سر همش کنم!
درسته که تهدید فرمانده‌ها به تنبیه و این چیزا شوخی بود اما تطمیع‌شون راست دراومد و کسانی که اومده بودند رو به دو روز مرخصی تشویق کردند. که البته معلوم نیست این دو روز رو کی و چه جوری بهمون می‌دن!

دم ظهر داشتیم برمی‌گشتیم خونه که یکی از بچه‌ها از یکی از قدیمی‌ها شنید که جایی هست زیر نظر همین سازمان به نام مدیریت هنری که اتفاقا نزدیک خونه ماست (البته نه خیلی نزدیک).
با همین دوستم که رشته‌اش هنریه تصمیم گرفتیم بریم یه سری بزنیم ببینیم اگر جالبه موقع تقسیم واسه اونجا درخواست بدیم.
نکته جالبی که خدمت اونجا داره اینه که با لباس شخصی می‌ری سر خدمت!
وقتی رسیدیم اونها رفته بودند و تصمیم گرفتیم روزی روزگاری که مرخصی گرفتیم بریم و کسب اطلاعات کنیم و شاید بتونیم خودمون رو هم بندازیم اونجا.
تا خدا چی بخواد.

باز هم داستان آرم و علائم
دستور فرمودند که رسته و آرم نیرو زمینی ارتش رو عوض کنیم.
آرم رسته من و افشین شده رایانه، آرم رسته محمد باقر هم شده قلم و خودکار!
روی بازومون هم به جای آرم نیروی زمینی آرم ستاد مشترک چسبوندیم.
ما بچه‌های صفر یک که اومدیم ع س، نه نفریم، یکی‌مون فوق لیسانسه!
دیروز که اورکت نپوشیده بود اومده بود! امروز هم به جای آرم ستاد مشترک، آرم ستاد کل نیروهای مسلح رو چسبونده بود!
یک کم شبیه منشی یگانمونه! خدا به خیر کنه!
این چند روز اول قراره کار بایگانی کنیم، بعدش تقسیممون می‌کنن تو قسمت‌های مختلف همین سازمان.
یکی از بچه‌ها که روشنی از اسمش می‌باره عین این ناشی‌ها تا یارو پرسید کی خوش خطه، سریع دستش رو بالا گرفت!
حالا یارو هر چی کاره سپرده به این و پیش خودش نگهش داشته.
چون اتاق بایگانی به اندازه کافی جا نداشت ما رو دو نفر دو نفر تقسیم کردن تو اتاق‌های مختلف. دودره‌بازی ردیفه، اما اون بیچاره جلو چشم یارو، یارو هم بداخلاق!
این پرونده‌ها که داریم مرتب می‌کنیم، گاهی مطالب جالبی دارن!
مثلا بعضی اسم‌های آشنا که توش می‌بینم مثل فرمانده‌های خودمون و …
یا صفحه دوم شناسنامه بعضی‌هاشون، مخصوصا اونها برام جالبه که هم‌سن خودم یا از من کوچیکترن و متاهلن و حتی بچه هم دارن و یادم می‌افته که چقدر از قطار زندگی عقبم!
طرف هم‌سن منه سربازی‌اش رو رفته، سر کار رفته، زن گرفته، داره زندگی می‌کنه! اما من هنوز در خم یک کوچه‌ام!